سرطان ریه با استفاده از نانوذرات درمان پذیر میشود!

پژوهشگران آمریکایی، روش جدیدی را با استفاده از نانوذرات ارائه داده‌اند که سرطان ریه و تحلیل عضلات مرتبط با آن را هم‌زمان درمان می‌کند.

به گزارش مجله خبری نگار/جهان صنعت نیوز، پژوهشگران «دانشگاه ایالتی اورگان» (OSU) روشی را برای درمان هم‌زمان سرطان ریه و یک بیماری جدی تحلیل عضلانی که اغلب با آن همراه است، ارائه داده‌اند. این روش شامل نانوذرات لیپیدی است که مواد ژنتیکی درمانی را به تومور‌های ریه منتقل می‌کنند.

به نقل از فیز، در یک مدل موش، این گروه پژوهشی به سرپرستی «اوله تارائولا» (Oleh Taraula) و «یون تائه گو» (Yoon Tae Goo) از دانشکده داروسازی دانشگاه ایالتی اورگان نشان دادند که نوعی نانوحامل حاوی آران‌ای پیام‌رسان فولیستاتین قادر به تجمع در تومورهاست. وقتی آران‌ای پیام‌رسان به آنجا می‌رسد، سلول‌ها را برای تولید پروتئین فولیستاتین تحریک می‌کند که نقش کلیدی در مهار تومور‌ها و تقویت رشد بافت عضلانی دارد.

نانوذرات لیپیدی می‌توانند به صورت وریدی تجویز شوند و از طریق پروتئین دیگری به نام ویترونکتین که در سرم خون یافت می‌شود، به ریه‌ها برسند. لیپید‌ها اسید‌های چرب و ترکیبات آلی مشابه از جمله بسیاری از روغن‌های طبیعی و موم‌ها هستند. نانوذرات، قطعات کوچکی از مواد هستند که اندازه آنها از یک تا صد میلیاردم متر متغیر است.

تاراتولا گفت: ما دریافتیم که این نانوذرات لیپیدی به ویترونکتین در جریان خون متصل می‌شوند و سپس از طریق تعامل با گیرنده‌های اینتگرین که در سطح تومور بیش از حد بیان می‌شوند، آنها را به تومور‌های سرطان ریه هدایت می‌کند.

گیرنده‌های اینتگرین مانند پل‌هایی هستند که نحوه واکنش سلول‌ها به محیط اطراف را تنظیم می‌کنند. تاراتولا گفت: انتقال سیستمیک دارو‌های آران‌ای پیام‌رسان به تومور‌های سرطان ریه همیشه یک چالش مهم در حوزه ما بوده است و این کار یک راه حل امیدوارکننده را ارائه می‌دهد. در مقایسه با نانوذرات لیپیدی معمولی که پس از تجویز سیستمیک تمایل به تجمع در کبد دارند، روش ما تقریباً ۲.۵ برابر کاهش بیشتر را در بار تومور به همراه داشته است.

تاراتولا گفت: از طریق بارگذاری نانوذرات لیپیدی خود با آران‌ای پیام‌رسان فولیستاتین، درمانی را توسعه دادیم که هم‌زمان سرطان ریه و سوءهاضمه سرطانی را هدف قرار می‌دهد و همه این کار‌ها بدون عوارض جانبی انجام می‌شوند. کار‌های پیش‌بالینی بیشتری لازم است، اما ما از آنچه تاکنون دیده‌ایم، بسیار دلگرم شده‌ایم و امیدواریم که آزمایش روی انسان در راه باشد.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری