عرب‌های ساکن اراضی اشغالی پشت در‌های بسته پناهگاه‌ها

به گزارش مجله خبری نگار،به نقل از تایمز اسرائیل، ایلان عامیت، نویسنده و پژوهشگر اسرائیلی، در یادداشتی تازه به تبعیض تکان‌دهنده‌ای پرداخت که عرب‌های ساکن اراضی اشغالی در بحبوحه حملات موشکی ایران از ان رنج می‌برند.

عامیت که مدیر مشترک مرکز توانمندسازی، برابری و همکاری عربی ـ یهودی (AJEC-Nisped) است، در این یادداشت نوشت که دستورالعمل‌های ایمنی صادره از سوی مقامات اسرائیلی، شکاف عمیق و ساختاری میان یهودیان و عرب‌های ساکن فلسطین اشغالی را بیش از هر زمان دیگری آشکار کرده است؛ دستورالعمل‌هایی که از نگاه بسیاری از عرب‌ها، یک شوخی است.

وی توضیح داد که فرماندهی جبهه داخلی اسرائیل با صدور توصیه‌هایی مبنی بر پناه گرفتن در پناهگاه‌ها و ماندن در مناطق حفاظت‌شده، در واقع به شرایطی ارجاع می‌دهد که برای بخش بزرگی از جامعه عرب‌ها، اساساً وجود ندارد.

عامیت تأکید کرد که حدود ۴۶ درصد از شهروندان عرب به پناهگاه‌های عمومی دسترسی ندارند و نزدیک به ۶۰ درصد از آنان عملاً هیچ نوع پناهگاه عمومی در اختیار ندارند؛ آماری که نشان می‌دهد بخش قابل‌توجهی از جمعیت عرب در برابر حملات موشکی بدون هیچ‌گونه پوشش دفاعی رها شده‌اند.

این پژوهشگر اسرائیلی سپس به وضعیت غم‌انگیز و کمتر دیده‌شده روستا‌های بادیه‌نشین نقب در جنوب اراضی اشغالی پرداخت؛ مناطقی که حدود صد هزار نفر در سرپناه‌های حلبی و فاقد هرگونه استحکام زندگی می‌کنند و در برابر حملات، کاملاً بی‌دفاع هستند.

وی در ادامه نوشت که نبود کامل زیرساخت‌های دفاعی در این مناطق با وجود وعده‌های مکرر کابینه نتانیاهو برای رفع این شکاف‌ها، ساکنان بادیه‌نشین را به آسیب‌پذیرترین گروه در برابر مرگ در حملات اخیر تبدیل کرده است.

عامیت تأکید کرد که این مشکل تنها به جنوب محدود نمی‌شود. شهر‌های عرب‌نشین مانند تمره، ناصره و رهط، در استان‌های جنوبی فلسطین اشغالی نیز به دلیل دهه‌ها محدودیت‌های برنامه‌ریزی و بی‌توجهی دولت به توسعه زیرساخت‌ها، با کمبود شدید پناهگاه مواجه هستند.

وی افزود که اتکای مقامات اسرائیلی به راه‌حل‌های موقت، از جمله استحکامات با کیسه‌های شنی، هیچ‌گونه محافظتی در برابر موشک‌های مدرن ایجاد نمی‌کند و ضعف ارتباطات اضطراری به‌ویژه از نظر زبان و زمینه فرهنگی سردرگمی و نگرانی ساکنان عرب را تشدید کرده است.

در همین حال، «لورا دِ چیکلانا»، خبرنگار اسپانیایی مستقر در تل‌آویو، در گزارشی جداگانه اعلام کرد که حتی هنگام اعلام هشدار موشکی به عرب‌های ساکن فلسطین اشغالی، اجازه ورود به پناهگاه‌ها داده نمی‌شود. وی این رفتار را یک اقدام آشکار نژادپرستانه توصیف کرد و گفت که تبعیض ساختاری علیه عرب‌ها در شرایط جنگی به شکلی عریان‌تر از همیشه خود را نشان می‌دهد.

 تجاوز نظامی مشترک آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه جمهوری اسلامی ایران که در پی آن آیت الله خامنه‌ای رهبر انقلاب اسلامی به شهادت رسیدند، از بامداد روز نهم اسفند ۱۴۰۴ (۲۸ فوریه ۲۰۲۶) آغاز شد. این اقدام در حالی صورت گرفت که مذاکرات غیرمستقیم میان ایران و آمریکا با میانجی‌گری برخی کشور‌های منطقه در جریان بود.

همزمان متجاوزان آمریکا و رژیم صهیونیستی بر خلاف قوانین بشردوستانه با حمله جنایتکارانه به مدرسه‌ای در میناب، استان هرمزگان ۱۶۵ دانش‌آموز دختر را قتل عام و شمار زیادی را زخمی کردند.

جمهوری اسلامی ایران در پی آغاز تجاوز نظامی مشترک آمریکا و رژیم صهیونیستی، پاسخی قاطع، هدفمند و متناسب به این اقدام ارائه داد. در چارچوب این پاسخ مشروع، مواضع نظامی و امنیتی رژیم صهیونیستی در شهر‌های مختلف فلسطین اشغالی و همچنین پایگاه‌ها و مراکز استقرار نیرو‌های آمریکایی در منطقه با حملات موشکی، پهپادی و هوایی دقیق هدف قرار گرفت.

مقامات رسمی جمهوری اسلامی ایران تأکید کرده‌اند این عملیات‌ها در چارچوب حق ذاتی دفاع مشروع طبق ماده ۵۱ منشور سازمان ملل متحد و با هدف بازدارندگی، جلوگیری از تداوم تجاوز و تحمیل هزینه به متجاوزان انجام شده است. جمهوری اسلامی ایران هشدار داده است که هرگونه تداوم یا گسترش تجاوز، با پاسخی شدیدتر و گسترده‌تر مواجه خواهد شد.