روش جدیدی برای تشخیص پیامد‌های خطرناک نارسایی قلبی ابداع شده است

به گزارش مجله خبری نگار،یک تیم بین‌المللی از دانشمندان، طرح ابتکاری رهبری جهانی در مورد سارکوپنی (GLIS) - یک طرح جهانی برای استانداردسازی تشخیص کاهش توده و قدرت عضلانی مرتبط با سن - را برای بیماران مبتلا به نارسایی قلبی اصلاح کرده‌اند. این مطالعه در مجله اروپایی پیشگیری از بیماری‌های قلبی (EJPC) منتشر شده است.

جمعیت رو به پیری در سراسر جهان، نارسایی قلبی را به یکی از مبرم‌ترین مشکلات پزشکی و اجتماعی تبدیل کرده است. بیماران مسن مبتلا به این بیماری اغلب نه تنها با خطر بالای مرگ و میر، بلکه با از دست دادن قدرت عضلانی، تحرک و استقلال نیز مواجه هستند. حتی با درمان قلبی با کیفیت بالا، بسیاری از آنها به طور قابل توجهی ضعیف و ناتوان باقی می‌مانند.

تا همین اواخر، پزشکان در سراسر جهان از معیار‌های مختلفی برای تشخیص سارکوپنی - کاهش وابسته به سن در توده و قدرت عضلانی - استفاده می‌کردند. در آسیا، از معیار‌های AWGS، در اروپا از معیار‌های EWGSOP و در ایالات متحده از معیار‌های SDOC استفاده می‌شد. تفاوت بین این رویکرد‌ها باعث سردرگمی می‌شد و ارزیابی یکسان از شرایط بیماران را مختل می‌کرد.

مدل جدید GLIS رویکردی را بر اساس سه پارامتر کلیدی پیشنهاد داد: توده عضلانی، قدرت گرفتن اجسام و قدرت خاص عضلات. اکنون به آزمایش‌هایی مانند سرعت راه رفتن نه به عنوان معیار‌های تشخیصی، بلکه به عنوان شاخص‌هایی از وضعیت جسمی بیمار نگاه می‌شود.

با این حال، این سوال همچنان باقی بود: مدل جدید چقدر می‌تواند با اطمینان پیش‌آگهی را در بیماران مسن مبتلا به نارسایی قلبی پیش‌بینی کند؟

محققان دانشگاه جونتندو، به رهبری دکتر تایسوکه ناکادا، به این سوال پاسخ داده‌اند. آنها اولین کسانی در جهان بودند که اثربخشی مدل GLIS را در بیماران مسن مبتلا به نارسایی قلبی تأیید کردند.

دکتر ناکادا توضیح داد: «هدف ما این بود که بررسی کنیم آیا مدل جدید واقعاً منعکس‌کننده‌ی چیزی است که ما در بالین بیمار می‌بینیم: کاهش عملکرد و پیش‌آگهی ضعیف در بزرگسالان مسن مبتلا به نارسایی قلبی. ما می‌خواستیم شواهدی تولید کنیم که بتواند بر عملکرد بالینی و دستورالعمل‌های بین‌المللی تأثیر بگذارد.»

این مطالعه شامل ۸۹۱ بیمار ۶۵ سال و بالاتر از ثبت FRAGILE-HF بود. همه شرکت‌کنندگان به سه گروه تقسیم شدند: بدون سارکوپنی، با سارکوپنی احتمالی و با سارکوپنی شدید. عملکرد فیزیکی آنها با استفاده از سرعت راه رفتن، آزمون ایستادن روی صندلی، مقیاس SPPB و آزمون پیاده‌روی شش دقیقه‌ای ارزیابی شد. بیماران مبتلا به سارکوپنی یا علائم احتمالی آن، نتایج به طور قابل توجهی ضعیف‌تری را در تمام معیار‌ها نشان دادند. GLIS به طور دقیق بیماران با عملکرد فیزیکی کاهش یافته را شناسایی کرد و به عنوان یک ابزار پیش‌آگهی مؤثر شناخته شد.

به گفته نویسندگان، این مدل جدید به پزشکان اجازه می‌دهد تا بیماران در معرض خطر بالای وخامت حال را زودتر شناسایی کنند، توانبخشی را برنامه‌ریزی کنند، درمان را تنظیم کنند و آمادگی برای ترخیص را بهتر ارزیابی کنند.