تغییرات ژنتیکی که به انسان اجازه می‌دهد روی دو پا راه برود، آشکار شده است

دو تغییر در DNA به انسان‌های باستان کمک کرد تا به راه رفتن روی دو پا روی آورند

به گزارش مجله خبری نگار،دانشمندان دانشگاه هاروارد کشف کرده‌اند که دو تغییر کوچک در DNA به انسان‌های باستان کمک کرده است تا به دوپا راه بروند. یافته‌های این مطالعه در مجله Nature منتشر شده است.

محققان کشف کردند که این جهش‌ها، رشد ایلیوم - قسمت خمیده لگن که با قرار دادن دست‌ها روی ران‌ها قابل لمس است - را تغییر داده‌اند. یکی از این تغییرات، چرخش تقریباً ۹۰ درجه‌ای استخوان را به همراه داشته و نحوه اتصال عضلات را تغییر داده و ساختاری را که برای بالا رفتن طراحی شده بود، به ساختاری سازگار با راه رفتن روی دوپا تبدیل کرده است.

تغییر دیگر، سخت شدن غضروف را کند کرد و به ایلیوم اجازه داد تا پهن‌تر شود و یک لگن کوتاه و کاسه‌ای شکل تشکیل دهد. این شکل، ثبات و توانایی حفظ تعادل در حین حرکت را تضمین می‌کرد.

ترنس کاپلینی، یکی از نویسندگان این مطالعه، توضیح داد: «این تغییرات برای این لازم بود که عضلاتی که قبلاً در پشت حیوان قرار داشتند و به او کمک می‌کردند روی چهار دست و پا حرکت کند، به طرفین حرکت کنند و شروع به پشتیبانی از حالت ایستاده بدن کنند.»

دانشمندان نمونه‌های میکروسکوپی بافت لگن انسان، شامپانزه و موش را با تصاویر سی‌تی‌اسکن مقایسه کردند. آنها دریافتند که غضروف انسان به صورت افقی رشد می‌کند و دیرتر از سایر نخستی‌سانان سفت می‌شود. این به دلیل تفاوت در تنظیم ژن‌هایی است که تشکیل غضروف و بافت استخوانی را کنترل می‌کنند.

نویسندگان معتقدند که چنین تغییراتی در «سوئیچ‌های» فعالیت ژن، اندکی پس از جدایی دودمان انسان از یک جد مشترک با شامپانزه‌ها ظاهر شد.

این مطالعه در ابتدا با هدف درک رشد لگن برای بهبود درمان اختلالات مفصل ران انجام شد. با این حال، یافته‌ها همچنین به ما کمک کردند تا بفهمیم چگونه سازگاری‌های تکاملی که امکان راه رفتن قائم را فراهم کرده‌اند، ممکن است لگن انسان را در برابر آرتروز آسیب‌پذیرتر کرده باشند.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری