دانشمندان یک راز متناقض در مورد قدرت برخی از روابط کشف کرده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار،افراد اغلب در روابط عاشقانه‌ی پر از تعارض باقی می‌مانند، نه از روی عشق یا امید به بهبود، بلکه به این دلیل که عزت نفس آنها بیش از حد به وجود شریک زندگی‌شان گره خورده است. این نتیجه‌ای است که روانشناسان آمریکایی پس از مطالعه‌ی نقش به اصطلاح «تبعیض جنسی خیرخواهانه» و سبک‌های دلبستگی اضطرابی به آن رسیده‌اند. این مطالعه در مجله‌ی روانشناسی اجتماعی کاربردی (JASP) منتشر شده است.

روابط عاشقانه معمولاً به عنوان منبع حمایت و رفاه روانی در نظر گرفته می‌شوند. با این حال، در واقعیت، بسیاری از زوج‌ها سال‌ها در حالت درگیری و تنش مداوم زندگی می‌کنند، و همسران حتی با وجود اینکه می‌دانند رابطه باعث آسیب می‌شود، در مورد جدایی مردد هستند. دانشمندان مدت‌هاست که در تلاشند تا مکانیسم‌های روانشناختی را که باعث می‌شود افراد به چنین روابطی پایبند بمانند، درک کنند.

یک مطالعه جدید بر تبعیض جنسی خیرخواهانه تمرکز دارد - نوعی نگرش جنسیتی که مثبت به نظر می‌رسد، اما نابرابری را تداوم می‌بخشد. این نگرش بر اساس ایده زنان به عنوان موجوداتی شکننده و نیازمند حمایت و حفاظت مادی مردان و مردان به عنوان محافظ و تأمین‌کننده است. چنین دیدگاه‌هایی بر «اهمیت» روابط عاشقانه تأکید می‌کنند و وابستگی عزت نفس به مشارکت را تقویت می‌کنند.

در آزمایش اول، محققان از شرکت‌کنندگان خواستند که خود را در یک رابطه‌ی پر از تضاد تصور کنند. در یک سناریو، شریک زندگی خنثی توصیف شد، در حالی که در سناریوی دیگر، شریک زندگی به عنوان فردی با دیدگاه‌های جنسیت‌زده‌ی خیرخواهانه توصیف شد. مشخص شد که در سناریوی دوم، زنان با وجود سطح بالای تضاد، بیشتر احتمال داشت که استراتژی حفظ رابطه را انتخاب کنند و کمتر احتمال داشت که از هم جدا شوند. علاوه بر این، شرکت‌کنندگانی که تبعیض جنسیتی خیرخواهانه‌ی آشکاری داشتند، سوگیری قوی‌تری در حفظ رابطه در عزت نفس خود نشان دادند.

در مطالعه دوم، محققان نمونه را گسترش دادند تا مردان را نیز شامل شود و علاوه بر آن، سبک دلبستگی را نیز کنترل کردند. مشخص شد افرادی که دلبستگی اضطرابی دارند - کسانی که مستعد ترس از طرد شدن و نیاز شدید به صمیمیت هستند - نیز تمایل دارند عزت نفس خود را حول روابط عاشقانه بسازند. این ارتباط توضیح می‌دهد که چرا آنها مایل به ماندن در یک رابطه متناقض و توسل به استراتژی‌های مخرب برای حفظ آن هستند. برعکس، سبک‌های دلبستگی اجتنابی این وابستگی را کاهش می‌دهند.

نویسندگان تأکید کردند که تبعیض جنسی خیرخواهانه به طور خاص موذیانه است. ظاهر «مثبت» آن - مراقبت، محافظت و ایده‌آل‌سازی شریک زندگی - می‌تواند خطرات روانی را پنهان کند و افراد را به تحمل روابطی سوق دهد که به منافع آنها خدمت نمی‌کند. این امر در ترکیب با دلبستگی اضطرابی، یک چرخه معیوب ایجاد می‌کند: عزت نفس به روابط بستگی دارد، روابط ناپایدار هستند و هرگونه تعارض به عنوان تهدیدی برای ارزش خود فرد تجربه می‌شود.