ربات‌های هوش مصنوعی به هنرمندان کمک می‌کنند تا کپی دقیقی از نقاشی‌های خود تولید کنند

به گزارش مجله خبری نگار-مونترال: هنرمند آدری ایو گولت با تماشای بازوی رباتیک استارتاپ Acrylic Robotics که قلم‌مو را برمی‌داشت، آن را در ظرف رنگ فرو می‌برد و با دقت بسیار زیاد روی بوم قرار می‌داد و نقاشی هنرمند را بازتولید می‌کرد، شگفت‌زده شد.

گولت در دفتر مرکزی این استارتاپ در مونترال گفت: «دیدن ربات از نزدیک شگفت‌انگیز است. نگه داشتن قلم‌مو، شستن آن و تغییر رنگ‌ها بسیار راحت است!»

گولت تحت تأثیر چشم‌انداز این شرکت قرار گرفت: طراحی ماشین‌هایی که قادر به تولید کپی‌های تقریباً دقیق از نقاشی‌ها باشند و هنرمندان انسانی که آنها را خلق کرده‌اند را قادر سازند تا این کپی‌ها را در مقیاس وسیع‌تری نمایش داده و بفروشند، بدون اینکه خودشان مجبور به رنگ‌آمیزی مجدد آنها باشند.

کلوئی رین، بنیانگذار Acrylic Robotics، گفت: «در ابتدا، فقط می‌خواستم رباتی بسازم که به من کمک کند نقاشی‌های خودم را دوباره رنگ کنم.»

او تعریف می‌کند که انجام درخواست‌های دوستان و خانواده‌اش در نوجوانی هفته‌ها طول می‌کشید و خاطرنشان کرد که ساعتی دو دلار درآمد داشته است!

او پس از تحصیل در رشته مهندسی، پروژه خود را در سال ۲۰۲۱ آغاز کرد. تیم او سه سال طول کشید تا نقاشی‌هایی را خلق کند که به عنوان «نقاشی‌های اوروگرافیک» شناخته می‌شوند و از سطح شباهت و کیفیت کافی برای نمایش و فروش برخوردارند.

او توضیح می‌دهد: «ایده این است که هاله‌ی اثر هنری را از طریق توالی زمانی ضربات قلم‌مو و به صورت سه‌بعدی ثبت کنیم، به طوری که هیچ فتوکپی ساده‌ای نتواند با آن مطابقت داشته باشد.» آدری-ایو گولت.

تأیید و پاداش هنرمندان.

خاطرنشان می‌کند که او دوست دارد «خطوط قابل مشاهده باشند». او می‌افزاید: «در اینجا با رنگ صورتی، می‌توانید به وضوح ببینید که قلم‌مو کجا قرار دارد و شکلی که کشیده است.» او با نگاه به نسخه اوروگرافیک نقاشی خود - نسخه دوم، می‌گوید: «واقعاً شبیه یکی از آثار خودم است.»

او اذعان می‌کند: «در نسخه اوروگرافیک، تاریخ و روایت کمتری وجود دارد. اثر نهایی من احتمالاً پنج بار قبل از رسیدن به این مرحله زندگی کرده است، در حالی که ربات فقط آخرین لایه را می‌بیند.»

هنرمندان شرکت‌کننده نقاشی‌های خود را روی یک تبلت دیجیتال بازآفرینی می‌کنند که رنگ‌های انتخابی، فشار و سرعت هر ضربه قلم‌مو و سایر داده‌هایی را که سپس به ربات داده می‌شود، ثبت می‌کند.

او خاطرنشان می‌کند: «این شرکت همچنین روی مدل‌های پیشرفته‌تر هوش مصنوعی کار می‌کند تا دستگاه‌هایش بتوانند تصویر را مستقیماً بازتولید کنند.»

کلوئی رین امیدوار است ظرف یک سال «یک پلتفرم سلف سرویس ارائه دهد که به هر هنرمندی در جهان اجازه می‌دهد سبک خود را بارگذاری کند.»

سپس مشتریان می‌توانند، به عنوان مثال، یک نقاشی از سگ خود را به سبک هنرمند مورد علاقه خود سفارش دهند و سپس کمیسیون دریافت کنند.

این کمی شبیه به ژنراتور‌های تصویر هوش مصنوعی بر اساس تقاضا است، اما با یک تفاوت کلیدی: هنرمندان رضایت خود را اعلام می‌کنند و نام خود را اعلام می‌کنند و به عنوان نویسندگان این آثار، غرامت مالی دریافت می‌کنند. این سه اصلی است که دنیای هنر از زمان ظهور هوش مصنوعی مولد خواستار آن بوده است.

سازش‌ها.

این کارآفرین خاطرنشان می‌کند که «مردم در نگاه اول وقتی یک ربات را در حال نقاشی می‌بینند (..) می‌گویند که این بدترین چیزی است که تا به حال دیده‌اند.»

با این حال، او اضافه می‌کند که «بسیاری از هنرمندان از اینکه به آنها پیشنهاد می‌شود در ازای پرداخت ماهانه، از برخی از آثار قبلی‌شان به عنوان مرجع استفاده شود، بسیار خوشحال می‌شوند.»

اکثریت قریب به اتفاق نقاشان برای امرار معاش از طریق هنر خود با مشکل مواجه هستند، زیرا نمی‌توانند وارد حلقه نخبگان گالری‌های معتبر شوند. کسانی که این کار را می‌کنند اغلب با قرارداد‌ها محدود می‌شوند.

بنابراین، باید بین جاه‌طلبی‌ها و نیاز‌های مالی خود به توافق برسند.

آدری-ایو گولت می‌گوید: «من آثار هنری سفارشی برای آژانس‌های عمومی و همکاری‌هایی مانند اکریلیک خلق می‌کنم تا هنر خود را با قیمت‌های مقرون به صرفه با افراد بیشتری به اشتراک بگذارم.»

نقاشی‌های طالع‌بینی با قیمت متوسط ​​۲۰۰ تا ۱۰۰۰ دلار فروخته می‌شوند و هنرمند بسته به شهرت و میزان مشارکتش در پروژه، کمیسیونی بین ۵ تا ۵۰ درصد دریافت می‌کند.

کلوئی رایان خاطرنشان می‌کند که لیست انتظار این شرکت «۵۰۰ هنرمند دارد».

با این حال، مایکل کرنز، یکی از محققان آمازون (که اکریلیک رباتیکس از نرم‌افزار آن برای طراحی مدل‌های هوش مصنوعی خود استفاده می‌کند)، خاطرنشان می‌کند که عکاسان با چالش مشابهی رو‌به‌رو هستند، «حتی اگر تکثیر آثار آنها بسیار آسان‌تر باشد».

در حال حاضر، این شرکت درآمد خود را عمدتاً از سفارش‌های موسسات بزرگ مانند هتل‌های زنجیره‌ای به دست می‌آورد.

کلوئی رایان می‌گوید: «ما جایگزین نویسندگان نمی‌شویم. هتل‌ها اکثراً آثار هنری چاپ‌شده را بدون توسل به هیچ هنرمندی می‌خرند.»

(خبرگزاری فرانسه)