هشدار درباره فرسودگی زیرساخت‌های هوانوردی آمریکا؛ سیستم کنترل پرواز همچنان گرفتار فناوری‌های چند دهه قبل است

به گزارش مجله خبری نگار، در شرایطی که شرکت‌های هواپیمایی آمریکا برای خرید هواپیما‌های مدرن و گسترش مسیر‌های پروازی خود سرمایه‌گذاری می‌کنند، بخش مهمی از زیرساخت‌های مدیریت ترافیک هوایی این کشور همچنان بر پایه فناوری‌هایی فعالیت می‌کند که چندین دهه پیش طراحی شده‌اند. روند کند نوسازی این تجهیزات، نگرانی‌ها درباره آمادگی سیستم هوانوردی آمریکا برای پاسخگویی به نیاز‌های امروز را افزایش داده است.

رادار‌های قدیمی و رایانه‌هایی با فناوری چند دهه قبل

اداره هوانوردی فدرال آمریکا (FAA) همچنان از شبکه گسترده‌ای از رادار‌ها و سامانه‌های ارتباطی استفاده می‌کند که قدمت برخی از آنها به دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ میلادی بازمی‌گردد.

برنامه نوسازی زیرساخت‌های هوانوردی موسوم به «NextGen» در سال ۲۰۰۷ با هدف جایگزینی تدریجی فناوری‌های قدیمی و حرکت به سمت سامانه‌های مبتنی بر ناوبری ماهواره‌ای آغاز شد، اما اجرای کامل آن همچنان به سرانجام نرسیده است.

از سوی دیگر، سامانه کنترل ترافیک هوایی STARS که ریشه در فناوری‌های دهه ۱۹۹۰ دارد، هنوز در تعدادی از مراکز مهم کنترل پرواز مورد استفاده قرار می‌گیرد. برخی از این مراکز نیز به رایانه‌هایی وابسته‌اند که تأمین قطعات یدکی آنها دشوار شده است؛ مسئله‌ای که می‌تواند روند تعمیر و نگهداری تجهیزات و مقابله با خرابی‌های احتمالی را پیچیده‌تر کند.

ناوگان هوایی آمریکا نیز از فرسودگی در امان نمانده است

چالش فرسودگی تنها به تجهیزات زمینی محدود نمی‌شود و ناوگان هواپیما‌های مسافربری آمریکا را نیز در بر می‌گیرد.

میانگین عمر هواپیما‌های شرکت‌های بزرگ هواپیمایی این کشور از ۱۵ سال فراتر رفته است. هواپیما‌هایی مانند بوئینگ ۷۵۷ و ۷۶۷ که از دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ در صنعت هوانوردی حضور داشته‌اند، با وجود توقف تولید، همچنان در ناوگان برخی شرکت‌ها فعالیت می‌کنند.

کارشناسان معتقدند ادامه بهره‌برداری از این هواپیما‌ها به برنامه‌های تعمیر و نگهداری گسترده و پرهزینه نیاز دارد. همچنین، استفاده از ناوگان قدیمی می‌تواند روند بهره‌گیری از فناوری‌های جدید در زمینه مصرف سوخت، ناوبری و تجهیزات پروازی را محدود کند.

ارتباطات صوتی و سامانه‌های فرود؛ فاصله با فناوری‌های جدید

بخش دیگری از چالش‌های هوانوردی آمریکا به سامانه‌های ناوبری، فرود و ارتباطات مربوط می‌شود.

در برخی فرودگاه‌ها، هنوز از سامانه‌های سنتی فرود با کمک ابزار‌های زمینی استفاده می‌شود؛ در حالی که در اروپا و بخش‌هایی از آسیا، فناوری‌های مبتنی بر ماهواره نیز توسعه یافته‌اند.

همچنین در چندین منطقه، ارتباط میان خلبانان و کنترل‌کنندگان ترافیک هوایی همچنان از طریق سامانه‌های صوتی سنتی برقرار می‌شود و استفاده محدود از ارتباطات دیجیتال می‌تواند سرعت تبادل اطلاعات را کاهش دهد و احتمال بروز سوءتفاهم را افزایش دهد.

حوادث هوایی و افزایش نگرانی‌ها درباره ایمنی

وقوع مجموعه‌ای از حوادث و رویداد‌های پرخطر در سال‌های اخیر، از جمله برخورد‌های باند فرودگاه و موارد نزدیک به وقوع سانحه، پرسش‌هایی را درباره توانایی زیرساخت‌های موجود برای شناسایی سریع خطرات و جلوگیری از حوادث مطرح کرده است.

نگرانی اصلی این است که تجهیزات قدیمی ممکن است اطلاعات مورد نیاز را با سرعت و دقت لازم در اختیار کنترل‌کنندگان ترافیک هوایی قرار ندهند.

اداره هوانوردی فدرال آمریکا اعلام کرده است که برنامه‌هایی برای نوسازی تدریجی زیرساخت‌ها در دست اجرا دارد؛ با این حال، محدودیت‌های بودجه‌ای و پیچیدگی فرایند‌های مناقصه و قرارداد‌های دولتی، جایگزینی سامانه‌های قدیمی را با تأخیر مواجه کرده است.

ناظران صنعت هوانوردی هشدار می‌دهند که ادامه تعویق در نوسازی می‌تواند هزینه‌های بیشتری را در آینده به این صنعت تحمیل کند؛ به‌ویژه اگر مشکلات فنی به اختلال در عملیات پروازی یا حوادث ایمنی منجر شوند.

نوسازی هوانوردی؛ ضرورتی فراتر از یک انتخاب فنی

وضعیت کنونی زیرساخت‌های هوانوردی آمریکا حاصل سال‌ها تأخیر در سرمایه‌گذاری و به‌روزرسانی سامانه‌های دیجیتال است. در شرایطی که فناوری‌های ناوبری و مدیریت ترافیک هوایی در نقاط مختلف جهان با سرعت در حال پیشرفت هستند، بخش‌هایی از سیستم هوانوردی آمریکا همچنان به تجهیزات نسل‌های گذشته وابسته‌اند.

به همین دلیل، نوسازی شبکه راداری، رایانه‌های کنترل پرواز، سامانه‌های ارتباطی و ناوبری و همچنین به‌روزرسانی ناوگان هوایی، دیگر صرفاً یک موضوع فنی نیست؛ بلکه به ضرورتی راهبردی برای حفظ ایمنی، افزایش ظرفیت پرواز‌ها و تضمین کارایی صنعت هوانوردی آمریکا تبدیل شده است.