مایک فلاناگان چگونه ژانر وحشت را متحول کرد؟ نگاهی به ۶ سریال شاخص او

به گزارش مجله خبری نگار،کمتر فیلم‌سازی به‌اندازه مایک فلاناگان به ساخت آثار ترسناک باکیفیت برای پرده سینما و تلویزیون متعهد است. اگرچه بسیاری از پروژه‌های او اقتباس هستند، فلاناگان از منبع اصلی به‌عنوان نقطه شروع استفاده می‌کند تا اثری خلق کند که در عین آشنایی وهم‌آلود، کاملاً امضای شخصی او را داشته باشد. او با استفاده از قواعد رایج ژانر وحشت و زیر پا گذاشتن هوشمندانه آنها، رویکردی شخصیت‌محور را در پیش گرفته که به خلق برخی از ماندگارترین مینی‌سریال‌های دهه گذشته منجر شده است.

ژانر وحشت همواره ابزاری مؤثر برای کاوش در جنبه‌های تاریک‌تر وضعیت انسانی بوده است و جهان‌هایی که فلاناگان خلق می‌کند، اغلب به همان اندازه که ترسناک هستند، از نظر عاطفی نیز ویرانگرند. از آشکار کردن زخم‌های روانی گذشته در The Haunting of Hill House گرفته تا بازآفرینی جسورانه رمان Carrie اثر استیون کینگ، فلاناگان می‌داند چگونه داستانی روایت کند که تا مدت‌ها در ذهن مخاطبان باقی بماند. در کارنامه درخشان او هیچ سریال بدی وجود ندارد؛ تنها آثاری هستند که در ایجاد تعادل میان درام انسانی و وحشت فراطبیعی، موفقیت بیشتری داشته‌اند.

۶. The Midnight Club (۲۰۲۲)

برخلاف رویکرد همیشگی فلاناگان که معمولاً به بررسی حسرت‌های بزرگسالان می‌پردازد، The Midnight Club بر جوانانی تمرکز دارد که فرصت بزرگ شدن و تجربه زندگی در آینده را نخواهند داشت. داستان در عمارت دورافتاده‌ای روایت می‌شود که به آسایشگاهی برای نوجوانان مبتلا به بیماری‌های لاعلاج تبدیل شده است. گروهی از ساکنان این مرکز که خود را «باشگاه نیمه‌شب» می‌نامند، پس از تاریکی هوا دور هم جمع می‌شوند و داستان‌های ترسناک تعریف می‌کنند.

این سریال که با همکاری لیا فونگ ساخته شده و براساس رمان نوجوانانه کریستوفر پایک و دیگر آثار او شکل گرفته است، نخستین مجموعه تلویزیونی فلاناگان بود که برای ادامه در فصل‌های بعدی طراحی می‌شد. متأسفانه، سریال پس از فصل اول لغو شد و معمای ماوراءالطبیعه‌ای که طی ۱۰ قسمت شکل گرفته بود، بدون پاسخ باقی ماند.

با وجود پایان زودهنگام سریال، نخستین تجربه فلاناگان در ساخت اثری برای مخاطبان جوان‌تر همچنان نکات جذاب زیادی دارد. اعضای باشگاه به خانواده‌ای انتخابی تبدیل می‌شوند و از طریق داستان‌هایی که از علمی‌تخیلی تا ادای احترام به آثار آلفرد هیچکاک را در بر می‌گیرد، عمیق‌ترین ترس‌های خود درباره آینده‌ای محدود را با یکدیگر در میان می‌گذارند.

روث کاد در نقش آنیا، دختری سرکش و جسور، در هر صحنه می‌درخشد و هدر لانگنکمپ، بازیگر فیلم A Nightmare on Elm Street، با ایفای نقش دکتر مرموز استنتون بازگشتی خوشایند به ژانر وحشت دارد.

شاید The Midnight Club از نظر صحنه‌های ترسناک چندان قدرتمند نباشد، اما همچنان شخصیت‌پردازی پیچیده، فضاسازی تأثیرگذار و تک‌گویی‌های قدرتمندی را ارائه می‌دهد که طرفداران آثار فلاناگان انتظار دارند.

۵. Carrie (۲۰۲۶)

جدیدترین سریال فلاناگان نخستین باری است که او داستانی از استیون کینگ را برای تلویزیون اقتباس کرده است. پس از مرگ پدر سخت‌گیرش، کری وایت (با بازی سامر اچ. هاول) مجبور می‌شود به دبیرستان برود؛ او تمام عمر خود را تحت آموزش خانگی و نظارت مادر سلطه‌گرش، با بازی قدرتمند سامانتا اسلویان، گذرانده است. ورود به مدرسه، دنیای محدود کری را گسترش می‌دهد، اما رفتار‌های بی‌رحمانه هم‌کلاسی‌هایش زمینه را برای بیدار شدن قدرت‌های خطرناک دورجنبانی او فراهم می‌کند.

سریال Carrie در پلتفرم Prime Video به‌درستی از بازگویی صرف داستان آشنای این شخصیت اجتناب می‌کند. فلاناگان مسیر‌های تازه‌ای را در پیش می‌گیرد تا وحشت‌های جدیدی را کشف کند. او حتی موفق می‌شود جنبه‌های انسانی مادر هیولاصفت کری را نیز به تصویر بکشد. این اقتباس، بازآفرینی هوشمندانه و مرتبطی با زمانه ماست که در مقایسه با نسخه سینمایی سال ۲۰۱۳، موفق‌تر از عهده انتقال داستان به عصر شبکه‌های اجتماعی برمی‌آید.

بااین‌حال، درست مانند The Midnight Club، سریال Carrie نیز با وجود معرفی شدن به‌عنوان یک مینی‌سریال، پایان کاملی ندارد. فلاناگان گفته است که سناریوی رؤیایی او برای این مجموعه، ساخت سه فصل است. پایان سریال نیز راه را برای فصل دوم کاملاً باز گذاشته است؛ فصلی که می‌تواند داستان را بسیار فراتر از رمان اصلی پیش ببرد.

۴. The Haunting of Bly Manor (۲۰۲۰)

سریال The Haunting of Bly Manor که براساس رمان The Turn of the Screw اثر هنری جیمز ساخته شده، رویکردی کاملاً متفاوت به داستان خانه‌های تسخیرشده دارد. کسانی که انتظار تکرار موفقیت The Haunting of Hill House را داشتند، ممکن است از آن ناامید شوند.

اگرچه عناصر مشابهی در هر دو اثر دیده می‌شود، Bly Manor یک داستان عاشقانه تراژیک است که وجه احساساتی فلاناگان را بیش از هر اثر دیگری به نمایش می‌گذارد. البته این موضوع به معنای فقدان وحشت در سریالی نیست که داستان آن در دهه ۱۹۸۰ جریان دارد.

دنی (با بازی ویکتوریا پدرتی)، پرستار و مربی جدید کودکان، برای مراقبت از دو کودک یتیم وارد عمارت می‌شود و خیلی زود درمی‌یابد که ساکنان این مکان تنها به افراد زنده محدود نمی‌شوند. درحالی‌که شکل‌گیری رابطه عاشقانه میان دنی و جیمی (با بازی امیلیا ایو) قلب داستان را تشکیل می‌دهد، مضمون فرصت‌های ازدست‌رفته در رابطه عمیق هانا (با بازی تیا میلر) و اوون (با بازی راهول کولی) نیز جریان دارد.

ارواح عشق‌های ازدست‌رفته، سایه‌ای سنگین بر زندگی بازماندگان می‌اندازند و آنها را تسخیر می‌کنند. وحشت همیشه نیرویی ملموس نیست که بتوان بر آن غلبه کرد و آن را از میان برد؛ گاهی منشأ آن زخمی انسانی است که هیچ گذر زمانی نمی‌تواند اثرش را پاک کند.

The Haunting of Bly Manor شاید اثری ماوراءالطبیعه باشد، اما ریشه‌های وحشت آن بی‌تردید کاملاً انسانی است.

۳. The Fall of the House of Usher (۲۰۲۳)

فلاناگان دوران همکاری خود با نتفلیکس را با ادای احترامی خونین به ادگار آلن پو به پایان رساند؛ اثری که بار‌ها به هجویه‌ای درباره دنیای شرکت‌های بزرگ تبدیل می‌شود. سریال The Fall of the House of Usher با درهم‌آمیختن چندین داستان از آثار پو، سقوط خانواده آشر را درحالی‌که امپراتوری داروسازی آنها فرو می‌پاشد، به تصویر می‌کشد. اعضای این خانواده ثروتمند، فریبکار و خودخواه هستند و تقریباً هیچ ویژگی مثبتی ندارند. حالا نیرویی ماوراءالطبیعه برای تسویه بدهی‌ای از گذشته به سراغ آنها آمده است.

هر قسمت، داستان یا شعری از مجموعه آثار هولناک پو را بازآفرینی می‌کند و در بیشتر موارد، یکی از خواهران یا برادران خانواده را در مسیر رسیدن به پایانی واقعاً شیطانی دنبال می‌کند. قسمت دوم با عنوان «نقاب مرگ سرخ» که در صحنه‌ای در یک انبار و باشگاه شبانه با تعداد زیادی قربانی به اوج می‌رسد، برای افراد حساس یا کسانی که از خوردن پیتزا لذت می‌برند، چندان مناسب نیست!

اگرچه هیچ‌یک از خواهران و برادران خانواده کاملاً بی‌گناه نیستند، همگی مجبور می‌شوند بهای گناهان پدرشان را بپردازند. تماشای اینکه رودریک (با بازی بروس گرینوود) چگونه همه‌چیز خود را از دست می‌دهد، لذتی تلخ و خاص دارد. با بازی‌های درخشان کارلا گوگینو، کیت سیگل، راهول کولی و مارک همیل، سریال The Fall of the House of Usher فلاناگان را در سرگرم‌کننده‌ترین و بی‌رحمانه‌ترین حالت خود نشان می‌دهد.

۲. The Haunting of Hill House (۲۰۱۸)

نخستین سریال فلاناگان برای نتفلیکس، کتاب The Haunting of Hill House نوشته شرلی جکسون را به اثری ترسناک و واقع‌گرایانه تبدیل کرد که به همان اندازه که وحشت‌زا است، قلب مخاطب را نیز می‌شکند.

خواهران و برادران خانواده کرین در دوران کودکی تجربه‌ای غیرقابل‌تصور را پشت سر گذاشتند؛ زمانی که مادرشان (با بازی کارلا گوگینو) در دوران اقامت خانواده در عمارت هیل هاوس به زندگی خود پایان داد. اکنون که آنها بزرگ شده‌اند، آسیب‌های روانی گذشته شخصیت‌شان را شکل داده است و وقوع تراژدی تازه‌ای لازم است تا سرانجام با دوران کودکی‌ای روبه‌رو شوند که هرکدام خاطره متفاوتی از آن دارند.

فلاناگان با درهم‌تنیدن گذشته و حال، معمایی جذاب خلق می‌کند که برای درک کامل جزئیاتش، تماشای دوباره سریال ارزشمند است. اختلاف‌ها و سوءتفاهم‌های میان خواهران و برادران خانواده کرین، با آشکار شدن اتفاقاتی که در زندگی آنها جریان داشته، به‌تدریج آزاردهنده‌تر می‌شوند.

حتی لحظات شادتر زندگی خانوادگی آنها نیز تلخ به نظر می‌رسند، زیرا می‌دانیم سرنوشت هرکدام چه خواهد بود: بعضی از هم دور می‌شوند، بیشترشان از نظر روحی فرو می‌پاشند و یکی از آنها در دام اعتیاد گرفتار می‌شود.

The Haunting of Hill House تمام عناصر یک داستان کلاسیک درباره خانه‌ای تسخیرشده را در خود دارد، اما فلاناگان اجازه می‌دهد لحظات آرام‌تر، وحشت عاطفی داستان را عمیق‌تر کنند. این سریال شاهکاری سرشار از غافلگیری است و فاصله بسیار کمی با بهترین مجموعه تلویزیونی فلاناگان دارد.

۱. Midnight Mass (۲۰۲۱)

ورود کشیشی جوان و تازه‌وارد (با بازی مسحورکننده همیش لینکلیتر) به جامعه‌ای کوچک و دورافتاده، معجزاتی ظاهری و نیرویی شوم را در میان ساکنانی که از پیش دچار اختلاف و گسست شده‌اند، پدید می‌آورد.

Midnight Mass شخصی‌ترین پروژه فلاناگان تا امروز محسوب می‌شود و در حال حاضر تنها سریال اوست که براساس اثری از پیش موجود ساخته نشده است.

اگرچه The Haunting of Hill House دستاوردی چشمگیر است، Midnight Mass تعادل بی‌نقصی میان عناصر فراطبیعی و درام انسانی برقرار می‌کند. این تعادل به سریال اجازه می‌دهد موضوعات عمیقی مانند ایمان نابجا، مرگ و آسیب‌های اجتماعی ناشی از اعتیاد را به‌طور گسترده بررسی کند.

برخی از شخصیت‌ها برای یافتن رستگاری، فراموشی یا هر دوی آنها به جزیره کراکت پناه می‌آورند. رایلی (با بازی زک گیلفورد) پس از چهار سال زندان به‌دلیل تصادف رانندگی در حالت مستی که به مرگ یک نفر منجر شده بود، به خانه بازمی‌گردد.

درحالی‌که شهر تحت تأثیر نفوذ گرم، اما نگران‌کننده پدر پل (با بازی لینکلیتر) قرار می‌گیرد، گروه کوچکی از ساکنان به این فکر می‌افتند که این معجزات واقعاً چه بهایی دارند.

Midnight Mass با وجود مضامین سنگین و ریتمی آهسته که صبر مخاطب را می‌طلبد، داستانی اصیل و غافلگیرکننده درباره خون‌آشام‌ها را در خود جای داده است. همین ترکیب باعث شده این سریال همچنان جذاب‌ترین اثر تلویزیونی فلاناگان باشد.

منبع:روزیاتو