دانشمندان گونه جدیدی از پنگوئن را در جزایر دورافتاده اقیانوس هند کشف کرده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، دانشمندان پنگوئن‌های ساکن جزایر دورافتاده کرگولن در جنوب اقیانوس هند را به عنوان یک گونه جداگانه - Pygoscelis kerguelensis - توصیف کرده‌اند. این پرندگان از نظر ظاهری تفاوت چندانی با سایر پنگوئن‌های جنتو ندارند، اما مقایسه ژنوم و ویژگی‌های فیزیکی آنها نشان داد که به یک دودمان تکاملی متمایز تعلق دارند. نویسندگان این مطالعه همچنین پیشنهاد بازنگری در طبقه‌بندی کل گروه را دادند و به جای یک گونه رایج، چهار گونه را شناسایی کردند. ایزوستیا در مورد چگونگی ایجاد این تفاوت‌ها و اهمیت طبقه‌بندی جدید برای حفاظت از آنها گزارش می‌دهد.

چرا گونه جدید تازه الان مورد توجه قرار گرفته است؟

پنگوئن‌های جنتو که با نام پنگوئن‌های جنتو نیز شناخته می‌شوند، در جزایر و سواحل اقیانوس منجمد جنوبی زندگی می‌کنند. آنها دارای پشت تیره، زیر بدن سفید، منقار نارنجی و یک نوار سفید پهن بالای چشم هستند. جمعیت‌های آنها از مناطق مختلف دامنه پراکندگی‌شان آنقدر شبیه به هم هستند که مدت‌ها به عنوان یک گونه واحد، Pygoscelis papua، طبقه‌بندی می‌شدند، اگرچه تعداد گونه‌ها و زیرگونه‌های آنها همچنان مورد بحث بود.

این مطالعه توسط یک تیم بین‌المللی از محققان شیلی، ایالات متحده و سایر کشور‌ها انجام شد. نویسندگان مقاله که در مجله Communications Biology منتشر شده است، ژنوم ۶۴ پنگوئن جنتو را از ده کلونی زادآور تجزیه و تحلیل کردند. این نمونه تقریباً کل طیف این گروه را پوشش می‌داد. دانشمندان همچنین اندازه و سایر ویژگی‌های ساختاری پرندگان و همچنین داده‌های مربوط به رفتار، رژیم غذایی و مکان‌های زادآوری آنها را با هم مقایسه کردند.

راوری بووی، استاد دانشگاه کالیفرنیا، برکلی و یکی از رهبران این مطالعه، گفت: «به ندرت پنگوئن دیگری وجود دارد که طبقه‌بندی‌اش به اندازه پنگوئن جنتو جنجال‌برانگیز شده باشد.»

این تجزیه و تحلیل وجود چهار دودمان تکاملی اصلی را تأیید کرد. نویسندگان پیشنهاد کردند که هر یک را به عنوان گونه جداگانه در نظر بگیرند. پنگوئن جنتو شمالی نام Pygoscelis papua را حفظ کرده است؛ محدوده آن، طبق طبقه‌بندی جدید، به جزایر فالکلند (مالویناس) و جزیره مارتیلو در سواحل آمریکای جنوبی محدود می‌شود.

گونه جنوبی، Pygoscelis ellsworthi، در شبه جزیره قطب جنوب و سایر مناطق قطب جنوب و همچنین جورجیای جنوبی ساکن است. گونه شرقی، Pygoscelis taeniata، با جزایر کروزت، ماریون و مک‌کواری مرتبط است. گونه چهارم، گونه جنوب شرقی، Pygoscelis kerguelensis، برای اولین بار توسط نویسندگان این مطالعه به عنوان گونه‌ای مجزا از جمعیت جزایر کرگولن توصیف شد. محققان همچنین ارتباطی را با جزیره هرد در نزدیکی آن پیشنهاد می‌کنند، اما داده‌های ژنتیکی برای این بخش از تجزیه و تحلیل از پرندگان کرگولن به دست آمده است.

این طرح جدید صرفاً نام پرندگان را تغییر نمی‌دهد، بلکه درک ما از اندازه‌ی محدوده‌ی پراکندگی هر گونه را تغییر می‌دهد. جمعیتی که قبلاً بخشی از یک گونه‌ی بزرگ در نظر گرفته می‌شد، ممکن است وقتی جداگانه ارزیابی شود، کوچک و محدود به چند جزیره باشد.

نویسندگان همچنین وضعیت پنگوئن‌های جورجیای جنوبی را مورد بررسی مجدد قرار دادند. مطالعه قبلی این پرندگان را به عنوان گونه جداگانه‌ای به نام Pygoscelis poncetii توصیف کرده بود. مطالعه جدید تفاوت‌های قابل توجه آنها را تصدیق می‌کند، اما آنها را به عنوان زیرگونه‌ای از گونه جنوبی، P. ellsworthi poncetii، طبقه‌بندی می‌کند. بنابراین، ادعای گزارش دانشگاه مبنی بر "اولین گونه جدید پنگوئن در بیش از یک قرن" مستلزم احتیاط است: طبقه‌بندی این گروه حتی قبل از انتشار فعلی تغییر کرده است.

در نگاه اول، اقیانوس نباید مانع جدی برای پرندگان دریایی به نظر برسد. با این حال، پنگوئن‌های جنتو معمولاً به مکان‌های لانه‌سازی آشنا برمی‌گردند و به ندرت از کلونی‌های خود دور می‌شوند. آنها از ماهی، کریل، ماهی مرکب و سایر طعمه‌های در دسترس تغذیه می‌کنند، بنابراین همیشه نیازی به سفر طولانی برای جستجوی غذا ندارند. با گذشت زمان، ساکنان جزایر دورافتاده کمتر و کمتر با سایر جمعیت‌ها مخلوط شدند.

مرز اضافی، جبهه قطبی قطب جنوب بود - منطقه‌ای از اقیانوس جنوبی با ویژگی‌های آب بسیار متفاوت، از جمله دما و شوری، در دو طرف. جمعیت‌های شمال و جنوب این جبهه در شرایط متفاوتی زندگی می‌کردند. محققان تجمع تدریجی تفاوت‌های ژنتیکی را به انزوای جغرافیایی و سازگاری با محیط محلی نسبت می‌دهند.

تجزیه و تحلیل ژنومی، نشانه‌هایی از انتخاب طبیعی را در دودمان‌های مختلف مرتبط با عملکرد‌های مختلف بدن نشان داد. در پرندگان جنوبی، محققان ژن‌های مربوط به تبادل گرما، تجمع چربی و درک نور را شناسایی کردند. در دودمان شرقی، آنها ژن‌های مربوط به استفاده از اکسیژن و متابولیسم را شناسایی کردند؛ در دودمان شمالی، آنها ژن‌های مربوط به هضم و عملکرد عضلات را شناسایی کردند. اینها نشانه‌های ژنتیکی سازگاری بالقوه هستند، نه اندازه‌گیری مستقیمی از اینکه هر گروه چقدر خوب سرما یا غواصی را تحمل می‌کند.

چه اتفاقی ممکن است تا سال ۲۰۵۰ رخ دهد

دانشمندان تغییر در شرایط مناسب دریایی برای هر دودمان را تا سال ۲۰۵۰ تحت سناریوی تغییرات اقلیمی متوسط ​​مدل‌سازی کردند. آنها دمای آب، شوری، اسیدیته و بهره‌وری اولیه - شاخصی مرتبط با پایه شبکه‌های غذایی دریایی - را در نظر گرفتند.

طبق مدل اصلی، شرایط مناسب می‌تواند برای دودمان‌های شمالی، شرقی و جنوب شرقی به طور قابل توجهی کاهش یابد. محققان برای گونه‌های جدید از جزایر کرگولن پیشنهاد می‌کنند که برخی از شرایط مناسب ممکن است در اطراف جزیره هرد ادامه یابد. برای پنگوئن‌های جنوبی، پیش‌بینی متفاوت است: مساحت زیستگاه دریایی مناسب می‌تواند تقریباً ۹ درصد افزایش یابد، که عمدتاً در اطراف شبه جزیره قطب جنوب خواهد بود.

محققان از آرزو‌های اولیه خود برای فتح اقیانوس می‌گویند

این پیش‌بینی انقراض سه گونه تا سال ۲۰۵۰ نیست. نویسندگان صریحاً هشدار می‌دهند که این مدل مجموعه محدودی از متغیر‌ها را در نظر می‌گیرد و نمی‌تواند به طور کامل پیش‌بینی کند که پرندگان چگونه رژیم غذایی، رفتار یا زیستگاه خود را تغییر خواهند داد. محاسبه‌ای که عمق دریا را در نظر می‌گیرد، تصویر مطلوب‌تری را برای برخی مناطق ارائه می‌دهد. نتایج نشان‌دهنده کاهش احتمالی زیستگاه مناسب است، نه اینکه لزوماً همه جزایر برای پنگوئن‌ها غیرقابل سکونت شوند.

چرا باید به خاطر حفاظت از پنگوئن‌ها، طبقه‌بندی را تغییر داد؟

اگر همه پنگوئن‌های جنتو را یک گونه واحد در نظر بگیریم، رشد جمعیت بزرگ جنوبی ممکن است مشکلات موجود در سایر گونه‌ها را پنهان کند. طبق برآورد‌های ارائه شده در مقاله، دودمان جنوبی تقریباً ۶۵٪ از کل جمعیت این گروه، دودمان شمالی ۲۴٪، دودمان جنوب شرقی ۹٪ و دودمان شرقی تقریباً ۲٪ را تشکیل می‌دهند. نویسندگان خاطرنشان می‌کنند که داده‌های جمعیتی برای چندین کلونی جزیره‌ای قدیمی است و نیاز به به‌روزرسانی دارد (زیست‌شناسی ارتباطات).

شناسایی جداگانه گونه‌ها، امکان ارزیابی وضعیت هر گروه را بر اساس محدوده و تهدیدات خاص خود فراهم می‌کند. محققان پیشنهاد می‌کنند که تعداد کلونی‌ها به‌روزرسانی شود و ارزیابی‌های حفاظتی جداگانه‌ای انجام شود. این امر به ویژه برای کسانی که در جزایر دورافتاده زندگی می‌کنند، مهم است: اگر شرایط اطراف کلونی آنها رو به وخامت بگذارد، ممکن است مکان جدید مناسب خیلی دور باشد.