افزایش آتش سوزی‌ها در آمازون با حضور انسان‌ها

جنگل‌های بارانی آمازون پیش از ورود انسان‌ها به‌ندرت دچار آتش‌سوزی می‌شدند. یک بررسی تاریخی ۱۰ هزار ساله نشان می‌دهد که انسان‌ها با روشن کردن آتش، این جنگل را در طول زمان دگرگون کردند.

به گزارش مجله خبری نگار،برای بیشتر مدتی که ما زندگی کرده‌ایم، آمازون شهرت مشخصی داشته است: آخرین طبیعت بزرگ و دست‌نخورده جهان، سرزمینی باستانی و بکر که تقریباً از دخالت انسان در امان مانده است.

اما پژوهش جدیدی از University of Amsterdam نشان می‌دهد این روایت از ابتدا نادرست بوده است. جنگلی که امروز می‌شناسیم تحت تأثیر آتش شکل گرفته و این آتش تقریباً همیشه توسط انسان‌ها روشن شده است.

این مطالعه، ۱۰ هزار سال تاریخچه آتش در سراسر حوضه آمازون را بازسازی کرده و شواهد خود را از ۱،۳۶۱ تاریخ‌گذاری رادیوکربنی جمع‌آوری‌شده در ۳۰۳ مکان به دست آورده است.

نتایج تحلیل نشان داد آتش در این جنگل بارانی تقریباً هرگز به‌طور طبیعی رخ نمی‌داد. تقریباً هر نشانه‌ای از آتش به دخالت انسان منتهی می‌شود.

این یافته برای کسانی که آمازون را نمونه‌ای از طبیعت کاملاً دست‌نخورده تصور می‌کنند، نتیجه‌ای ناخوشایند است. همچنین ما را وادار می‌کند درباره معنای واقعی «طبیعی بودن» در چشم‌اندازی با این قدمت تجدیدنظر کنیم.

جنگلی که نمی‌سوخت

پیش از ورود انسان‌ها، آمازون تقریباً نمی‌سوخت.

هسته‌های رسوبی از مکان‌هایی مانند Hill of Six Lakes در برزیل و Serra Sul dos Carajás نشان می‌دهند که در سراسر دوره یخبندان، زغال چوب یا کاملاً وجود نداشته یا تنها در مقادیر بسیار اندک دیده شده است.

یکی از این سوابق، این موضوع را به‌طور ویژه روشن می‌کند. هسته Campo Libre که در ارتفاعات دامنه‌های آند در اکوادور قرار دارد، نشان می‌دهد این منطقه برای ۳۰ هزار سال متوالی هیچ آتش‌سوزی را تجربه نکرده است.

این روند تنها زمانی پایان یافت که انسان‌ها سرانجام حدود ۴،۵۰۰ سال پیش وارد این چشم‌انداز شدند.

پژوهشگران ورود آتش به چنین محیطی را ورود آتش به یک «چشم‌انداز ناآشنا با آتش» توصیف می‌کنند. گیاهان آمازون در شرایطی تکامل یافته بودند که تقریباً هیچ مواجهه‌ای با سوختن نداشتند.

به همین دلیل، این گیاهان حساسیت بسیار زیادی نسبت به آتش داشتند و فاقد ویژگی‌هایی مانند پوست ضخیم درختان یا آزادسازی بذر بر اثر آتش بودند؛ ویژگی‌هایی که در اکوسیستم‌هایی مانند chaparral کالیفرنیا یا جنگل‌های اکالیپتوس استرالیا دیده می‌شوند.

این مناطق میلیون‌ها سال با آتش مواجه بوده‌اند و بر همین اساس سازگار شده‌اند.

اما زمانی که انسان‌ها به‌طور منظم شروع به روشن کردن آتش کردند، تنها تغییرات کوچکی در حاشیه اکوسیستم ایجاد نشد. آنها سیستمی را بازنویسی کردند که از اواخر پلیستوسن تقریباً پایدار مانده بود.

سه موج آتش‌سوزی انسانی در آمازون

پژوهشگران با بررسی داده‌های رادیوکربنی، سه موج متمایز از آتش‌های ناشی از فعالیت انسان را در سراسر هولوسن شناسایی کردند.

موج اول؛ بین ۱۰ هزار تا ۶ هزار سال پیش

بین ۱۰ هزار تا ۶ هزار سال پیش، آتش عمدتاً در نزدیکی لبه‌های حوضه آمازون باقی ماند و بیشتر به مناطق پیرامونی حوضه و مسیر اصلی Amazon River محدود بود.

بخش‌های داخلی جنگل تا حد زیادی دست‌نخورده باقی ماندند.

موج دوم؛ گسترش سریع آتش و سکونت انسان

سپس، بین ۶ هزار تا ۴ هزار سال پیش، شرایط به‌سرعت تغییر کرد.

آتش‌ها و سکونتگاه‌های انسانی به‌سرعت در بیشتر مناطق گسترش یافتند. زمان این گسترش با شکل‌گیری کشاورزی اولیه ذرت در شمال‌غرب و جنوب‌غرب آمازون هم‌زمان بود.

پژوهشگران این هم‌زمانی را یک اتفاق ساده نمی‌دانند. پاک‌سازی زمین برای کشت محصولات معمولاً نیازمند سوزاندن زمین بود و سوابق آتش و کشاورزی تقریباً هم‌زمان با یکدیگر پیش رفتند.

موج سوم؛ رسیدن آتش به اعماق آمازون

آخرین موج بین ۳ هزار تا ۲ هزار سال پیش رخ داد؛ زمانی که آتش سرانجام به بخش‌های عمیق داخلی جنگل نفوذ کرد.

آمازون مرکزی به‌نوعی هزاران سال به‌عنوان منطقه‌ای عاری از آتش باقی مانده بود، در حالی که مناطق اطراف آن در حال سوختن بودند.

در نهایت، این بخش نیز مقاومت خود را از دست داد. با گسترش حضور انسان، آتش تا قلب جنگل پیش رفت و فاصله میان لبه‌های حوضه و مرکز آن را از بین برد.

دو دوره بازسازی جنگل آمازون

یکی از بخش‌های جالب این تاریخچه آن است که روند آتش‌سوزی به‌طور دائمی افزایش پیدا نکرد. در طول ۷۰۰ سال گذشته، آتش در دو موج جداگانه به‌شدت کاهش یافت.

نخستین کاهش؛ ۶۰۰ تا ۷۰۰ سال پیش

نخستین کاهش حدود ۶۰۰ تا ۷۰۰ سال پیش رخ داد؛ مدت‌ها پیش از آنکه اروپایی‌ها وارد قاره آمریکا شوند.

رسوبات دریاچه‌ای مربوط به این دوره یک «افزایش بزرگ گرده» را نشان می‌دهند؛ شواهد فیزیکی روشنی که از بازسازی گسترده جنگل حکایت دارد و به یک تغییر مهم پیشاکلمبی اشاره می‌کند.

زمین‌ها رها شدند، شیوه استفاده از زمین تغییر کرد یا اتفاق دیگری رخ داد؛ همه اینها مدت‌ها پیش از ورود اروپایی‌ها اتفاق افتاده بود.

دومین کاهش؛ پس از Great Dying

دومین کاهش که بسیار بزرگ‌تر بود، پس از Great Dying رخ داد؛ دوره فاجعه‌باری که پس از سال ۱۵۴۱ آغاز شد.

در این دوره، بیماری، جنگ و برده‌سازی باعث مرگ حدود ۹۰ تا ۹۵ درصد از مردم بومی در سراسر قاره آمریکا شد.

با ناپدید شدن مردمی که هزاران سال این آتش‌ها را روشن می‌کردند، آتش‌ها نیز کاهش یافتند.

جنگل وارد دومین و حتی بزرگ‌تر از نخستین موج بازسازی شد و زمین‌هایی را که نسل‌ها به‌طور منظم می‌سوختند، دوباره در خود فرو برد.

فرایندی آهسته که هنوز آثار آن باقی مانده است

این تغییرات تنها به گذشته تعلق ندارند.

شدت گرفتن آتش در حدود ۲ هزار سال گذشته باعث تغییراتی در پوشش گیاهی شد که پژوهشگران مقیاس آن را با رویداد‌های بزرگ اقلیمی، یخ‌زدایی یا انقراض megafauna پلیستوسن مقایسه می‌کنند.

مکانیسم این تغییرات ناگهانی و نمایشی نبود. این فرایند آهسته و انباشتی بود.

آتش گونه‌های جدیدی را به آمازون وارد نکرد، بلکه به‌تدریج شرایط را به نفع گونه‌هایی تغییر داد که از قبل در منطقه حضور داشتند و توانایی بیشتری برای تحمل آتش داشتند.

نخل‌ها روشن‌ترین نمونه از گونه‌هایی هستند که توانستند این شرایط را تحمل کنند.

«تأثیر این روند ظریف بود و گونه‌هایی را که از قبل وجود داشتند، اما بیشترین تحمل را در برابر آتش نشان می‌دادند، مانند برخی نخل‌ها، در موقعیت بهتری قرار داد. با این حال، این فشار بدون شک آرایش جوامع گیاهی آمازون را تغییر داده است.»

بنابراین، جنگل بارانی آمازونی که امروز در برابر ما قرار دارد، بقایایی کاملاً دست‌نخورده از آغاز زمان نیست.

این چشم‌انداز طی ۱۰ هزار سال، آتش به آتش، بازآرایی شده است؛ مدت‌ها پیش از آنکه کسی آن را «طبیعت وحشی و دست‌نخورده» بنامد.

نتیجه‌گیری؛ آتش‌سوزی آمازون چگونه تصور ما از طبیعت را تغییر می‌دهد؟

تاریخچه آتش‌سوزی آمازون نشان می‌دهد تصویری که از این جنگل به‌عنوان طبیعتی کاملاً دست‌نخورده داریم، با شواهد تاریخی همخوانی ندارد. داده‌های ۱۰ هزار ساله نشان می‌دهند بیشتر آتش‌ها با فعالیت انسان ارتباط داشته‌اند و همین فرایند به شکل‌گیری تدریجی پوشش گیاهی و ساختار جنگل کمک کرده است.

درک این تاریخچه می‌تواند نگاه ما را نسبت به رابطه انسان، آتش و اکوسیستم‌های طبیعی تغییر دهد. آمازون تنها یک جنگل باستانی نیست؛ بلکه چشم‌اندازی است که تاریخ حضور انسان همچنان در ساختار آن قابل مشاهده است.

برای آشنایی با تازه‌ترین پژوهش‌ها درباره محیط زیست، تغییرات اقلیمی و اکوسیستم‌های جهان، مطالب علمی منتشرشده در مجله را دنبال کنید.