دانشمندان از علت انقراض حیوانات در استرالیا شگفت زده شده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، انزوای استرالیا برای میلیون‌ها سال، گونه‌های جانوری منحصر به فردی از پستانداران - از پلاتیپوس گرفته تا کوالا و ومبت - را شکل داده است. با این حال، این قاره اکنون از نظر تعداد پستانداران منقرض شده، پیشرو جهان محسوب می‌شود. در ۲۳۸ سال پس از استعمار اروپا، تقریباً ۴۰ گونه ناپدید شده‌اند و نزدیک به ۸۰ گونه دیگر در معرض خطر انقراض قرار دارند. به گزارش The Conversation، یک مطالعه جدید توسط دانشمندان نشان می‌دهد که شکارچیان معرفی شده - گربه‌های وحشی و روباه‌ها - همچنان عامل اصلی این تلفات هستند.

برای دهه‌ها، بوم‌شناسان شواهدی را جمع‌آوری کرده‌اند که به تأثیر مخرب این گونه‌ها اشاره دارد. پستانداران استرالیایی در کنار شکارچیان بومی - دینگو‌ها و عقاب‌های دم‌گوه‌ای - تکامل یافتند، اما گربه‌ها و روباه‌ها شکارچیان اساساً متفاوتی از آب درآمدند. آنها بسیار سازگار و کارآمد هستند و در شکار حیوانات کوچک و متوسط ​​تخصص دارند - همان گروهی که شامل اکثر گونه‌های منقرض شده است.

در سال‌های اخیر، این دیدگاه مورد تردید قرار گرفته است. تعدادی از محققان استدلال کرده‌اند که شواهد مربوط به ارتباط گربه‌ها و روباه‌ها با انقراض این گونه‌ها کافی نیست و ممکن است برخی از گونه‌ها حتی قبل از ورودشان منقرض شده باشند. نویسندگان یک تحلیل جدید، داده‌های تاریخی را دوباره بررسی کردند و به نتیجه‌ی معکوس رسیدند: آخرین مشاهدات ثبت‌شده از پستانداران منقرض‌شده در سرزمین اصلی همیشه به زمانی پس از ورود گربه‌ها برمی‌گردد. تصویر روباه‌ها چندان واضح نیست، اما دانشمندان این موضوع را با این واقعیت توضیح می‌دهند که گربه‌ها زودتر گسترش یافته‌اند و می‌توانستند ضربه‌ی قاطع را زودتر وارد کنند.

جمعیت‌های جزیره‌ای شواهد بیشتری ارائه دادند. بسیاری از گونه‌ها به طور کامل در سرزمین اصلی ناپدید شدند، اما در جزایری که گربه‌ها و روباه‌ها هرگز به آنها نرسیدند، زنده ماندند. در جایی که حیوانات هیچ "پناهگاهی" نداشتند، انقراض قطعی بود. به گفته محققان، توضیح این تضاد جز با تأثیر شکارچیان مهاجم دشوار است.

نویسندگان همچنین خاطرنشان می‌کنند که اثربخشی کنترل گربه و روباه اغلب دست کم گرفته می‌شود. همه برنامه‌ها برای کاهش جمعیت آنها نتایج پایداری ندارند، اما در به اصطلاح "مناطق امن" - در جزایر دورافتاده و پشت حصار‌ها - بازیابی جمعیت پستانداران بومی تقریباً همیشه موفقیت‌آمیز است. در جایی که شکارچیان باقی می‌مانند، گونه‌های نادر همچنان در حال کاهش هستند.

دانشمندان پیچیدگی‌های اخلاقی این موضوع را تصدیق می‌کنند، زیرا کنترل گربه‌ها و روباه‌ها منجر به نابودی آنها می‌شود. با این حال، آنها استدلال می‌کنند که عدم انجام چنین اقداماتی تنها منجر به موج‌های جدیدی از انقراض خواهد شد. در کشوری که تقریباً ۸٪ از تنوع زیستی جهان را در خود جای داده است، هزینه عدم اقدام می‌تواند بسیار بالا باشد.