استعداد و سختکوشی یا نبوغ ذاتی؟ روایت اسکولاری از ترجیح رونالدو به مسی

به گزارش مجله خبری نگار، لوئیز فیلیپه اسکولاری بعد از سال‌ها سکوت، بالاخره پرده از یکی از شخصی‌ترین بخش‌های رابطه‌اش با کریستیانو رونالدو برداشت؛ رابطه‌ای که فقط مربی و بازیکن نبود، بلکه چیزی شبیه پدر و پسر بود. او گفت که همیشه در رأی‌گیری‌های بهترین بازیکن جهان، نام رونالدو را می‌نوشت و نه لیونل مسی را. نه از سر دشمنی، نه از سر تعصب کور، بلکه از سر احساسی که سال‌ها میان‌شان شکل گرفته بود. اسکولاری گفت: «مسی یک نابغه است. اگر چشم‌هایش را ببندد هم می‌داند توپ کجاست. اما کریستیانو نابغه به دنیا نیامد؛ نابغه شد. با اراده، با کار، با درد، با تکرار.»

این جمله، شاید دقیق‌ترین توصیف از تفاوت دو اسطوره باشد. مسی با موهبت به دنیا آمد، رونالدو با جنگیدن به آن رسید. اسکولاری تعریف کرد که چطور در سال‌های اول حضور رونالدو در منچستریونایتد، سر الکس فرگوسن بار‌ها با نگرانی به او زنگ می‌زد و می‌گفت: «بهش بگو امروز دیگه ضربه آزاد نزنه، اینجا ۳۰ تا زده.»، اما رونالدو وقتی به اردوی پرتغال می‌رسید، دوباره ۳۰ تای دیگر می‌خواست. این وسواس، این اعتیاد به بهتر شدن، همان چیزی بود که از یک نوجوان لاغر، یک ماشین گلزنی ساخت. اسکولاری حتی گفت که باور دارد رونالدو به هزار گل می‌رسد؛ چون او از آن دست آدم‌هایی است که وقتی می‌گوید «نه»، یعنی «بله، اما نمی‌خواهم لو بدهم.».

اما عمیق‌ترین بخش رابطه‌شان، نه در زمین، بلکه در یک اتاق کوچک در مسکو رقم خورد. همان روزی که اسکولاری مجبور شد خبر مرگ پدر رونالدو را به او بدهد. گفت که او را در آغوش گرفت، با او گریه کرد و گفت آزاد است که برود. اما رونالدو جواب داد: «اول تیم ملی. پدرم می‌خواست بازی کنم.» و همان شب، بهترین بازیکن زمین شد. از همان لحظه، رابطه‌شان از فوتبال فراتر رفت؛ تبدیل شد به یک دوستی خانوادگی، یک پیوند انسانی که هنوز هم ادامه دارد.

حالا که جهان به سمت جام جهانی ۲۰۲۶ می‌رود، این داستان‌ها دوباره معنا پیدا می‌کنند. رونالدو و مسی هر دو برای ششمین بار در بزرگ‌ترین تورنمنت فوتبال حاضر می‌شوند؛ آخرین فصل از بزرگ‌ترین رقابت تاریخ. برای رونالدو، این جام آخرین فرصت برای لمس تنها جامی است که همیشه از دستش فرار کرده. برای مسی، دفاع از عنوان قهرمانی است. دو مسیر، دو سرنوشت، دو اسطوره که هرکدام به شکلی متفاوت به قله رسیده‌اند.

اما در میان همه این روایت‌ها، یک حقیقت ثابت می‌ماند: مسی نابغه به دنیا آمد، رونالدو نابغه شد؛ و شاید همین «شدن» است که اسکولاری را وادار کرد همیشه نام او را بنویسد.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری