معمای سیاره نهم منظومه شمسی ما به طور غیرمنتظره‌ای حل شد

ای‌جی: مدار‌های ۲۰۱۷ OF۲۰۱ و ۲۰۲۳ KQ۱۴ با وجود سیاره نهم سازگار نیستند.

به گزارش مجله خبری نگار، فرضیه وجود یک سیاره نهم عظیم در مرز‌های بیرونی منظومه شمسی، ضربه جدی دیگری را متحمل شده است: دو جرم فرا نپتونی که اخیراً کشف شده‌اند - ۲۰۱۷ OF۲۰۱ و ۲۰۲۳ KQ۱۴ - در مدار‌هایی حرکت می‌کنند که اساساً با پیش‌بینی‌های این نظریه ناسازگار هستند. این مطالعه در مجله نجوم (AJ) منتشر شده است.

فرضیه سیاره نهم در سال ۲۰۱۶ توسط ستاره‌شناسان کنستانتین باتیگین و مایک براون از کلتک مطرح شد. آنها خاطرنشان کردند که مدار‌های چندین جرم کمربند کویپر نسبت به خورشید در یک جهت خوشه‌بندی شده‌اند. این "هل دادن" می‌تواند توسط یک جرم عظیم و نادیده ایجاد شود - احتمالاً یک ابرزمین یا غول یخی، با اندازه پنج تا ده برابر زمین، که در فاصله صد‌ها واحد نجومی در حال چرخش است. این فرضیه توجه قابل توجهی را به خود جلب کرد، اگرچه منتقدان در ابتدا به احتمال سوگیری در نمونه رصدی اشاره کردند.

مدار ۲۰۱۷ OF۲۰۱ در خلاف جهت خوشه پیش‌بینی‌شده قرار دارد که مستقیماً با تأثیر گرانشی Nine در تضاد است. Object ۲۰۲۳ KQ۱۴، یکی از دورترین اجرام فرانپتونی که تاکنون شناسایی شده است، در امتداد مسیری حرکت می‌کند که اگر یک سیاره عظیم در محل پیش‌بینی‌شده آن وجود داشته باشد، ناپایدار خواهد بود. نکته قابل توجه این است که همان منطقه‌ای از آسمان که نظریه، تمرکز اجرام "پرتاب‌شده" را در آن پیش‌بینی می‌کرد، حاوی خوشه مورد انتظار نیست.

اخترشناسان اختلاف نظر دارند. برخی معتقدند که خوشه‌های مشاهده‌شده به دلیل سوگیری نمونه‌برداری هستند و داده‌های جدید این بحث را حل می‌کند. برخی دیگر اصرار دارند که آمار هنوز به تأثیر گرانشی یک جسم ناشناخته اشاره دارد - جسمی که حتی دورتر و عظیم‌تر از آنچه در ابتدا تصور می‌شد، است.

رصدخانه ورا روبین حرف آخر را خواهد زد: با راه‌اندازی یک بررسی کامل از آسمان جنوبی، سالانه ده‌ها ستاره جدید فرا نپتونی کشف خواهد کرد. آمار جمع‌آوری‌شده طی چندین سال به ما این امکان را می‌دهد که این فرضیه را با دقتی غیرقابل دستیابی با حجم داده‌های امروزی آزمایش کنیم و به طور قطعی به این سوال پاسخ دهیم که آیا سیاره مرموزی در لبه منظومه شمسی وجود دارد یا خیر.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری