تماشای تلویزیون برای بسیاری از کودکان یکی از سرگرمی‌های روزمره است؛ از کارتون‌های رنگارنگ گرفته تا برنامه‌های آموزشی و فیلم‌های کودکانه.

داد زدن، تهدید، قهر و تنبیه بدنی؛ چهار واکنشی که می‌توانند گریه و تنش کودک را تشدید کنند. یک کارشناس روان‌شناسی بالینی و درمانگر کودک توضیح می‌دهد والدین در چنین لحظاتی چگونه با چند راهکار ساده توجه کودک را جلب کنند و چرا گفت‌وگوی پس از آرام‌شدن، مهم‌ترین مرحله این فرایند است.

با چند وسیله ساده، سرنخ‌های پنهان و معما‌های خلاقانه می‌توان یک بازی خانوادگی ساخت که نوجوانان، والدین و پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها را در یک مأموریت مشترک همراه کند؛ تجربه‌ای کم‌هزینه برای شکستن روزمرگی و تقویت روابط میان نسل‌ها.

بددهنی یکی از رفتار‌هایی است که بسیاری از خانواده‌ها در دوران نوجوانی فرزندانشان با آن مواجه می‌شوند. روان‌شناسان معتقدند این رفتار می‌تواند دلایل مختلفی داشته باشد؛ از تأثیر دوستان و فضای مجازی گرفته تا دشواری در کنترل خشم و بیان احساسات. شناخت ریشه‌های این رفتار، نخستین قدم برای برخورد درست با آن است.

تماشای تلویزیون برای بسیاری از کودکان یکی از سرگرمی‌های روزمره است؛ از کارتون‌های رنگارنگ گرفته تا برنامه‌های آموزشی و فیلم‌های کودکانه.

فیلم| چقدر در شکل‌گیری عادت‌های فرزندانمان نقش داریم؟

فیلم| چرا کودکان به راهنمایی نیاز دارند، نه سرزنش؟

یک تصویر دست‌کاری‌شده، یک خبر قدیمی یا ادعایی عجیب درباره سلامتی می‌تواند ذهن کودک و نوجوان را به‌راحتی درگیر کند. در روزگاری که اخبار جعلی با چند کلیک منتشر می‌شوند، والدین چگونه می‌توانند به فرزندانشان یاد بدهند پیش از باور کردن یا بازنشر هر مطلبی، منبع آن را بررسی کنند؟ روان‌شناس رسانه چهار تمرین ساده برای تقویت تفکر نقادانه و محافظت از کودکان در برابر فریب‌های فضای مجازی پیشنهاد می‌کند.

اینکه تصور کنیم فرزند اول لزوما محبوب‌تر است مبنای دقیقی ندارد، چرا که ترتیب تولد صرفا نوعی «بستر متفاوت» ایجاد می‌کند و عواملی نظیر شرایط اقتصادی خانواده، بحران‌ها یا آرامش حاکم بر خانه می‌تواند بر نوع پیوند عاطفی والدین تاثیرگذار باشد.

بسیاری از والدین خجالت فرزندشان را رفتاری موقتی می‌دانند که با بزرگ شدن برطرف می‌شود؛ اما گاهی پشت سکوت کودک در جمع، ترس از پاسخ دادن در کلاس یا فرار از مهمانی، اضطراب اجتماعی پنهان شده است. از کجا بفهمیم این خجالت طبیعی است یا به کمک تخصصی نیاز دارد؟ و چگونه می‌توانیم بدون فشار آوردن به کودک، به او برای حضور در جمع کمک کنیم؟