به گزارش مجله خبری نگار،محققان مرکز علوم بهداشتی دانشگاه تگزاس (UTHealth) کشف کردند که شدت بیشتر حملات قلبی در صبح و شب با تعامل ضعیفتر بین پروتئینهای BMAL۱ و HIF۲A مرتبط است. این مطالعه در مجله Nature منتشر شد.
مطالعات قبلی نشان دادهاند که حملات قلبی صبحگاهی بیشتر منجر به عواقب جدی، از جمله آریتمیهای کشنده، نارسایی قلبی و افزایش خطر مرگ میشوند. با این حال، دلایل این امر برای مدت طولانی ناشناخته باقی مانده بود.
دانشمندان ثابت کردهاند که عامل کلیدی، تعامل بین دو پروتئین BMAL۱ و HIF۲A است. اولی ریتم شبانهروزی بدن را تنظیم میکند و بر خواب، متابولیسم و فعالیت هورمونی تأثیر میگذارد. دومی به سلولها کمک میکند تا از کمبود اکسیژن، که عامل اصلی آسیب در هنگام حمله قلبی است، جان سالم به در ببرند.
آزمایشها روی موشها نشان داد که حملات قلبی که حدود ساعت ۳ بامداد رخ میدهند، آسیب شدیدتری ایجاد میکنند: انفارکتوس بزرگتر و خطر نارسایی قلبی بیشتر است. از سوی دیگر، حملات قلبی در طول روز آسیب کمتری دارند، زیرا قلب بهتر میتواند با هیپوکسی (کمبود اکسیژن) کنار بیاید.
همچنین مشخص شد که پروتئینهای BMAL۱ و HIF۲A فعالیت ژن آمفیرگولین (AREG) را تنظیم میکنند که بر شدت آسیب بافت قلب تأثیر میگذارد. هدف قرار دادن این مسیر با داروها به محافظت از قلب کمک میکند، به خصوص هنگامی که درمان با ریتم شبانهروزی بدن همزمان باشد.
محققان امیدوارند این یافتهها به توسعه رویکردهای «کرونوتراپیوتیک» برای مبارزه با حملات قلبی کمک کند، که در آن درمان با ساعت بیولوژیکی بیمار هماهنگ میشود تا اثربخشی آن افزایش یابد.