دانشمندان پیری عملکردی را با سلامت قلب مرتبط دانسته‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، سلامت عملکردی می‌تواند سال‌ها قبل از شروع بیماری قلبی عروقی رو به وخامت بگذارد. این نتیجه‌ای است که محققان دانشگاه موناش به آن رسیده‌اند. آنها داده‌های ۱۴ ساله بیش از ۱۲۰۰۰ فرد مسن را تجزیه و تحلیل کردند و تغییرات در ضعف، ظرفیت عملکردی و کیفیت زندگی فیزیکی را در افرادی که متعاقباً دچار حوادث قلبی عروقی شدند با افرادی که این حوادث را تجربه نکردند، مقایسه کردند. ایزوستیا در مورد علائمی که مدت‌ها قبل از بیماری ظاهر شدند، گزارش می‌دهد.

۱۰ سال قبل از این رویداد، تفاوت‌های قابل توجهی وجود دارد

محققان داده‌های مربوط به ۱۲،۰۱۵ شرکت‌کننده را بررسی کردند. این گروه شامل ۲۴۰۳ نفر بود که در طول دوره پیگیری، یک رویداد قلبی عروقی را تجربه کرده بودند و ۹۶۱۲ شرکت‌کننده که این رویداد را تجربه نکرده بودند. میانگین سنی شرکت‌کنندگان ۷۶.۴ سال بود.

افرادی که متعاقباً به بیماری قلبی عروقی مبتلا شدند، تقریباً ۱۰ سال قبل از وقوع حادثه، شاخص‌های وضعیت عملکردی بدتری داشتند. آنها در مقایسه با شرکت‌کنندگان گروه کنترل، با ضعف بیشتر، ظرفیت عملکردی پایین‌تر و کیفیت زندگی فیزیکی پایین‌تری مشخص می‌شدند.

این تفاوت به ویژه در پنج سال آخر قبل از این رویداد قابل توجه بود: در بیماران بعدی، وخامت حال سریع‌تر رخ داد، در حالی که در شرکت‌کنندگانی که دچار حوادث قلبی عروقی نشده بودند، تغییرات کمتر مشهود بود.

شکنندگی سریع‌تر رشد کرد - و این در دو ارزیابی مشهود بود

مطالعه‌ای که توسط محققان دانشگاه موناش انجام شد و در مجله JAMA Cardiology منتشر شد، شامل دو ارزیابی ضعف بود - شاخص ضعف و فنوتیپ ضعف سرخ‌شده. علاوه بر این، دانشمندان پتانسیل عملکردی داخلی بدن و کیفیت زندگی فیزیکی را سالانه ارزیابی کردند.

شرکت‌کنندگانی که بعداً یک رویداد قلبی عروقی را تجربه کردند، با گذشت زمان سریع‌تر به سمت ضعف شدیدتر پیش رفتند. نمره شاخص ضعف با سرعت بیشتری نسبت به گروه کنترل افزایش یافت. روند مشابهی هنگام ارزیابی با استفاده از فنوتیپ Fried مشاهده شد.

علاوه بر این، این فقط یک اندازه‌گیری واحد نبود که می‌توانست به طور تصادفی مضر باشد. این مطالعه مسیر‌های تغییر را در طول سال‌های متمادی ردیابی کرد و به دانشمندان اجازه داد تا وخامت تدریجی وضعیت عملکردی را قبل از بیماری مشاهده کنند.

شاخص دیگر، وضعیت عملکردی درونی بود - مجموعه‌ای از توانایی‌های مرتبط با عملکرد‌های شناختی، تحرک، فعالیت‌های حیاتی و وضعیت روانی. این شاخص نیز سالانه ارزیابی می‌شد.

در افرادی که بعداً دچار حوادث قلبی عروقی شدند، این شاخص با سرعت بیشتری کاهش یافت. کیفیت زندگی فیزیکی یا توانایی حفظ عملکرد فیزیکی روزانه نیز رو به وخامت گذاشت. بنابراین، این تغییرات به طور همزمان بر چندین جنبه از وضعیت عملکردی بدن تأثیر گذاشتند. نویسندگان این پویایی را تجلی احتمالی پیری تدریجی چندین سیستم بدن به طور همزمان می‌دانند.

بازه‌های زمانی برای بیماری‌های قلبی مختلف متفاوت بود

بازه‌های زمانی بسته به نوع رویداد قلبی عروقی متفاوت بود. اولین تفاوت‌ها بین گروه‌ها در شرکت‌کنندگانی مشاهده شد که متعاقباً دچار نارسایی قلبی شدند یا در اثر بیماری عروق کرونر فوت کردند: این تفاوت‌ها حداقل ۱۰ سال قبل از رویداد قابل مشاهده بودند.

در انفارکتوس میوکارد و سکته مغزی، مسیر‌ها دیرتر شروع به واگرایی کردند. با این حال، روند کلی مشابه باقی ماند: شاخص‌های عملکردی قبل از یک رویداد قلبی عروقی با سرعت بیشتری رو به وخامت گذاشتند. این تمایز مهم است، زیرا نتایج یک بازه زمانی واحد را که به طور مساوی قبل از همه بیماری‌های قلبی عروقی باشد، نشان نمی‌دهد.

نویسندگان این مطالعه اظهار داشتند که کاهش مشاهده‌شده در شاخص‌های عملکردی ممکن است نشان‌دهنده‌ی پیری تدریجی چندین سیستم بدن باشد که حتی قبل از بروز بالینی بیماری قلبی عروقی قابل توجه است. آنها معتقدند که این روند ممکن است نشان‌دهنده‌ی یک دوره طولانی باشد که طی آن می‌توان تغییرات سلامتی را با دقت بیشتری زیر نظر داشت.

دانشگاه موناش تأکید کرد که مقداری کاهش در توانایی‌های فیزیکی، بخش طبیعی از روند پیری است. بنابراین، ممکن است خودِ کاهش قابل توجه نباشد، بلکه شتاب و ثبات آن در طول زمان اهمیت داشته باشد. نویسنده‌ی اصلی این مطالعه، آنگ زاو زاو فیو، خاطرنشان کرد که این کاهش تدریجی عملکرد است که شایسته‌ی توجه بیشتری است، نه هر معیار واحدی.

این ارتباط مدت‌ها قبل از وقوع حادثه کشف شده بود، اما رابطه علت و معلولی آن مشخص نشده بود

دانشمندان مسیر‌های بلندمدت وضعیت عملکردی را در افرادی که بعداً دچار حوادث قلبی عروقی شدند و در یک گروه همسان بدون این حوادث مقایسه کردند. این رویکرد به ما امکان می‌دهد تا ارتباطی بین تغییرات در وضعیت عملکردی و بیماری‌های بعدی شناسایی کنیم، اما به خودی خود ثابت نمی‌کند که کاهش عملکرد باعث یک رویداد قلبی عروقی می‌شود.

محققان خاطرنشان می‌کنند که این یافته‌ها ممکن است به مطالعه تغییرات اولیه در سلامت قبل از بیماری قلبی عروقی قابل توجه بالینی کمک کند. با این حال، نتایج به این معنی نیست که هرگونه کاهش در عملکرد فیزیکی، حمله قلبی، سکته مغزی یا سایر رویداد‌های خاص در آینده را پیش‌بینی می‌کند.