یک دانشمند توضیح داد که آیا گرفتن روح امکان‌پذیر است یا خیر

گفت‌و‌گو: رسانه‌های اجتماعی موج جدیدی از محبوبیت را برای شکار ارواح به ارمغان آورده‌اند.

به گزارش مجله خبری نگار، یک مورخ و نویسنده، نویسنده کتاب «جن‌زده: تاریخچه شکار ارواح و چرا ما همچنان به دنبالشان هستیم»، توضیح داد که چرا تقریباً دو قرن بعد، بشریت هنوز ایده گرفتن ارواح را رها نکرده است. این مطلب توسط The Conversation گزارش شده است.

در سال ۱۸۷۴، شیمیدان مشهور، سر ویلیام کروکس، در اتاقی تاریک نشسته بود و منتظر یک «معجزه» بود. پرده‌ای در مقابلش تکان خورد و از پشت آن «شبح» درخشان یک زن جوان پدیدار شد. کروکس مسحور شده بود -، اما این ظهور جعلی از آب درآمد و شرکت او در جلسات احضار ارواح تقریباً به قیمت از دست رفتن اعتبار علمی‌اش تمام شد.

با این حال، تجربه او دیگران را منصرف نکرد - مد معنویت‌گرایی و جستجوی شواهدی از وجود ارواح به سرعت در سراسر جهان گسترش یافت. در انگلستان، فرانسه و ایالات متحده در دوران ویکتوریا، مردم در اتاق‌های پذیرایی جمع می‌شدند تا صدای مردگان را بشنوند یا شاهد تجلیات مرموز دنیای دیگر باشند. هزاران "محقق" بعداً به این جنبش پیوستند، تشنه شهرت و آرامش.

امروزه، شکار ارواح در عصر دیجیتال جان تازه‌ای گرفته است. صد‌ها علاقه‌مند در یوتیوب و تیک‌تاک در خانه‌های متروکه و بیمارستان‌های تاریک پرسه می‌زنند و سعی می‌کنند هرگونه مدرکی از «زندگی پس از مرگ» را به دست آورند.

با ظهور رسانه‌های اجتماعی، «صنعت ارواح» رونق جدیدی را تجربه کرده است. محققان آماتور، مجهز به آشکارساز‌های میدان الکترومغناطیسی، دوربین‌های دید در شب و میکروفون‌ها، در جستجوی شواهد «علمی» با هم رقابت می‌کنند. اما هرچه فناوری بیشتر پیشرفت می‌کند، شکار ارواح بیشتر به یک شبه‌علم تبدیل می‌شود و شرکت‌کنندگان آن هنرمند می‌شوند.

نویسنده کتاب اذعان می‌کند که علیرغم شک و تردیدش، در طول «سفر‌های اکتشافی» خودش نه ترس، بلکه هیجان و وحدت انسانی را احساس می‌کرد.

او خاطرنشان کرد: «متوجه شدم که شکار ارواح اصلاً ربطی به علم یا ارواح ندارد. این راهی برای ارتباط برقرار کردن، کنار آمدن با فقدان و درک ترس از مرگ است. ما واقعاً دنبال ارواح نیستیم - ما دنبال خودمان هستیم.»

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری